Куля побач з сэрцам

— Таго, хто пабачыў вайну, ужо нічым нельга спалохаць, — кажа мой прадзед ветэран вайны Пётр Іовіч Гаркуша.У 22 гады ён, як і мільёны іншых маладых людзей, марыў пра шчасце, сапраўднае каханне, жадаў пабудаваць вялікі і ўтульны дом. Але ў вайны былі іншыя планы. 28 ліпеня 1941 года Пятра прызвалі ў армію і пасля трохмесячнай падрыхтоўкі адправілі на фронт.Першы падарунак лёсу: яго з чатырма класамі сельскай школы накіравалі ў разведроту (хоць на той час для гэтага павінна было быць сем класаў навучання). Астатніх жа сяброў адправілі ў кулямётную роту, з якой у жывых не засталося нікога. Разведчыкам Пятро быў нядоўга,