Вандроўка пятнаццатая: Казлы

У студзеньскую завіруху разам з дырэктарам раённага метадычнага цэнтра народнай творчасці Аленай Жалязка адправіліся мы на поўдзень, на памежжа Ельскага раёна з Жытоміршчынай. Была даўняя дамова пачуць спеў жаночага аўтэнтычнага фальклорнага гурта, які прынёс вядомасць вёсачцы Казлы далёка ў свеце, засведчыў, што тут, у глыбінцы палескай, захаваўся мясцовы песенны стыль выканання традыцыйных абрадавых і пазаабрадавых твораў. Цуда: як толькі мы звярнуліся да цётачак, каб яны заспявалі, з-за цяжкіх свінцовых хмар выкацілася сонейка, наўкол заззяла дыяментамі пухнатая снежная коўдра. У паветры студзеньскага дня мы адчулі: да вясны ўсё бліжэй! Жанчынкі ў пярэстых хустках, святочных вышываных фартушках былі рады нам, бо пры ўсёй сваёй знакамітасці ўвагаю журналістаў не надта спешчаныя. Зайшлі ў драўляны сельскі клуб. папрасіла цётачак заспяваць