“Крыловы: бацька і сын”

Так называецца сумесная выстава жывапісных твораў Валянціна Аляксандравіча Крылова і яго сына Андрэя. На вялікі жаль, бацькі ўжо няма, і якімі яго карцінамі ўпрыгожыць гэтую выставу, вырашаў толькі сын. Трэба аддаць яму належнае: ён выбраў тое, што дае яскравае ўяўленне аб складаным, напоўненым пошукамі сваёй адметнасці, вельмі няпростым творчым шляху Валянціна Аляксандравіча.Аўтару гэтых радкоў пашчасціла быць знаёмым з Крыловым-старэйшым. Гэта быў надзвычай сціплы, далікатны мастак. Аднак менавіта ад яго я ўпершыню пачуў словы шчырага захаплення жывапісам Германа Пранішнікава. І гэта ў той час, калі яго самога не вельмі песцілі спагадлі-вай увагай. Ці не таму, нават з’яўляючыся адным са старэйшых на