На рэчцы зімою

Скочыўшы з беражка на роўную паверхню крыху заснежанага возера, спрабую хадзіць па лёдзе. Дзе-нідзе люстэрка гладкае, слізкае, колеру мутнай зялёнай вады. Прыглядаюся — рыбкі плаваюць! Акунькі, дакладна ведаю: бацька не раз прыносіў поўную скрыню паласацікаў з чыр­вонымі плаўнікамі. Успаміны дзяцінства яскравымі малюнкамі ўсплываюць разам з цікавымі словамі. З той пары, калі бацька браў малую з сабой на зімовую рыбалку. Выходзячы на лёд, тата позіркам гаспадара аглядаў возера, выбіраў месца. Рабіў палонку бурам — спецыяльным металічным інструментам (яшчэ яго называюць свідар, калаўрот, свердзел, ледабур) ці пешняй. У розныя бакі ад лункі адляталі маленькія крышталікі лёду, якія перамешваліся з вадой і ў хуткім часе